Ik kijk naar de wereld, het leven, de mens én mezelf met de blik van een kind. Het kind dat ik zelf ooit was. Mijn innerchild. Daarom formuleer ik hier de enige opdracht die ik jou, beste lezer, wil zien uitvoeren: verwonder je en wek je innerchild. Dan gebeuren er bijzondere, stevige maar altijd mooie momenten én ontmoetingen.
Geloof ik in synchroniciteit? Ja, eigenlijk wel. Daarvoor zijn bepaalde gebeurtenissen daar te veelzeggend het bewijs voor. Sommige sterker dan andere, maar toch. Soms gebeurt
geest met open raamvliegt mee met het hart en weetwaar beiden thuis zijn
Twijfels. Grote maar niet over alles. Niet over wat de som van mijn geluk vormt. En toch twijfels. Doe ik het goed? Ben ik waar
koffiepauze enrust in de stad. een splinterzo zacht, sterk naast pijn
bloemen op de bankbrengen duizend op, de kostalleen maar kijken
tranen vormen het kippenvelop mijn wangeneen vinger verbindt de puntjes Deze vorm is verkrijgbaar als pin om zichtbaar te dragen en zo verdriet en verlies
