Check zeker onderaan deze tekst de prachtige en sterke tekening van mijn klasgenote Eefje Verbeke ART in de opleiding Grow in Grief.
Onder de indruk van een meditatie tijdens de les Het lichaam rouwt mee schreef ik onderstaande reis van mijn hoofd naar mijn hart.
Het hoofd eerst nog op zijn gemak
want op zijn vertrouwde hoogte,
als uitkijkpunt om alles te zien.
Daarop baseert hij al zijn rust.
Dan wordt het donker want zijn ogen sluiten zich.
Hoogte wordt een nutteloos uitkijkpunt;
nutteloos en duizelingwekkend.
Toch is hij niet bang want er gebeurt niets;
op zijn hoogte hoort hij nog de wereld.
Onder hem wordt het hoorbaar stil;
een stilte die hem wenkt.
Hij luistert naar beneden.
Wat hem wenkt, is een ritme;
een mantrisch ritme met het net hoorbare geluid van een zucht.
Nieuwsgierig zoals zijn kleine vierjarige zelf daalt hij af.
Alleen het ritmisch mantrisch zuchten leidt hem.
Hij kijkt nog even naar boven, naar de kamer die zijn hoofd is
en denkt ik heb nu toch even niets te doen; ik heb tijd.
Hij beweegt nu ter plaatse.
Het mantrisch ritme is nu overal.
De zuchtende adem een gesloten cirkel die nauwer en wijder wordt.
Psst! Hey!
Zo klinkt luid gefluister.
Hij is niet alleen in die ademende cirkel;
een hand trekt hem ongevraagd mee, de hele cirkel rond.
Hij botst tegen iemand aan.
Jullie horen voor altijd samen.
Daar staat zijn hart breed te glimlachen en geeft nog altijd het ritme van de ademcirkel aan.
Met een knik doet zijn hart hem weer omkijken.
Daar staat zijn kleine vierjarige zelf die zijn innerlijke lichtje aansteekt;
nu ondoofbaar.
Nu pas ziet hij alles
en weet hij wij horen voor altijd samen.
(deze kaart getrokken uit kaartendeck Zachte Kracht www.zachtekrachtatelier.com)
