Vandaag was ik tien jaar oud. Van Oudstrijderslaan onderweg via Heulebos en Steenbeekbos, met vrienden ergens te velde in Gullegem. Eén van hen viste graag:
eigen weg, altijdalleen voor spiegel te staanmensen achter mij
De dode kern wordt gearchiveerden gul alles gegevengeraadpleegd door nieuw leven. De boom nodigt uit aan zijn kwijnende tafelen leeft nog even. ‘Even‘ in bomentijdrekening.
met een vol hoofdop een lege dagdertien kilometer alleen op stapvergezeld van De Kleine Prins en Senne decor van gras en bomenrijenweiden of water naargelang
de weg is plat maar kronkelt stevigde hellingen zitten in mijn lijf hoofd en hart vol hoogtes en laagtesis muziek dan ook niet mooier altijd
stammen bouwen in de hoogtetakken in de breedtebladeren zijn zonnepaneeltjes en drijven de stuwende sapstromen aandie de bomen van levend hout maken bomen durven stervenelk
Nee, ik start hiet niet een flauw mopje het is groen en het ikweetnietwat 🙂Groen, wit en grijs vatten perfect de drie prachtige voorbije dagen
bezig met mijn hart met mijn ogen dicht van schrik morgen kijk ik weer naar jou jullie en de bonte wereld zoek ik de op
7.000 kilometer. Hoeveel is dat eigenlijk? Hoe ver is dat? Chili, zo’n immens lang smal land, meet nog maar 4.200 km. Dat heb ik vorig
