Het zal meteen duidelijk worden waarom ik uiterst zelden een boek leen uit de bibliotheek. ’t Is omdat er in elk boek één zin is
stille verjaardag levende herinnering ziel op mijn schouders
celui qui tomben’est pas toujours l’autresi c’est toi qui le risqueil faut oser te penchersurtout vers cet autre la première qui tombeet reste allongéeest Christine
samenhang van verengelost door de ruivogels laten de oude losgeschonden want hun taak volbrachtgevlogen op leven en dood vogels hebben nieuwe nodigwant de toekomst herbegintvliegen
Marlies Boutens en Daphne Titeca – samen Koester je verhaal – schreven samen dit boek. De titel is helemaal duidelijk: iets tastbaars biedt troost. Voorwerpen
Gisteren in Brussel. Alleen op gps rijden om mijn weg te vinden. Donker en druk Brussel. Onhoorbaar luid als je in de auto zit. Zintuigen
mama met een hart zo grootvoor Rudi, Stefan en Maaike haar hart zo zachtdaarom haar tafel rond in Bergwaar woorden, harten en geesten verzachttenen haar
De nacht om te rusten, slapen, werken, vrijen, reizen, dromen, wakker liggen, helen, studeren,…is weggevaagd in een cascade van gestoord geweld. Parijs ontwaakt van een
Het weinige dat ik erover wist, was dat het niet vooral over ganzen en dus vogels zou gaan. Maar ik was al meermaals en uitvoerig
Op zoek naar rust in de Provence leert een graf in Oppède-le-Vieux mij het werkwoord aimer anders vervoegen. Zo eenvoudig zo mooi verwoord met een
