Vanavond voel ik mij zoals Antoine de Saint-Exupéry. Het begon toen ik in het licht van het laatste daglicht in mijn auto stapte om van Appelterre naar Deerlijk te rijden.
Eerst was er verdriet dat veel mensen samenbracht. Een mooi gezin uit mijn familie verloor de mooie mens die Dirk De Cooman was. En betekent voor zijn gezin, familie en vrienden. Het was niet alleen verdriet dat mij met bekenden en onbekenden samenbracht maar vooral veel dankbaarheid om Dirks leven.
De mensen zorgden voor elkaar, nog het sterkst door naast elkaar te zitten en te luisteren. Toen het tijd werd, gingen de mensen naar huis en staken de lichten aan.
De lichten van mijn cockpit lichten op. Een scherm geeft mij nutteloze navigatiehulp want ik ken de weg naar huis. Toch hou ik van mijn lichtgevende cockpit. De lente was vandaag al voelbaar en zichtbaar dichtbij maar de nacht houdt van zijn duisternis. De mensen steken de lichten aan, aan weerszijden van mijn route. Als navigatielichten. Boven mij zie ik sterren en ik oriënteer me op een ster in de richting waar ik moet zijn.
De lichten zijn aangestoken maar niet iedereen sluit gordijnen of rolluiken. Zo zie ik de mensen en ben ik niet alleen. Want de mensen zijn waar de lichten zijn.
Nachtvlucht 18032026 is geland.
