Marlies Boutens en Daphne Titeca – samen Koester je verhaal – schreven samen dit boek. De titel is helemaal duidelijk: iets tastbaars biedt troost. Voorwerpen bieden troost en Marlies en Daphne halen er de mensen bij. Mensen hebben voorwerpen tot iets unieks gemaakt, ook als er soms ontelbaar veel van bestaan.
Zoals wat? Scheerborstel, porseleinen kopje, kandelaar, kussen in de zetel, zetel in de veranda, viool, hoed en sjaal, schilderspalet, speelgoedtreintje, mantel, leesvergrootglas, briefopener, lederperforator, beitel,…
De titel van het boek zegt natuurlijk ook dat het om rouw zal gaan, over loslaten. Ook in de vorm van het opruimen van het huis van een overleden dierbare.
Waar mensen dat samen doen, is het lichter, worden de verhalen aan elkaar verteld en vervolledigd – in alle kleuren, waarbij ook zwart, wit en alle grijsnuances welkom zijn. Zeggen Marlies en Daphne en ik heb ervaren dat het klopt.
De schoonheid van het boek ligt in het leven dat de voorwerpen en hun bijhorende verhalen uitstralen toen de voorwerpen dagelijks gebruikt werden of de overledene dagelijks van hun schoonheid genoot.
De kracht van het boek zit in de behulpzaamheid om eraan te beginnen wanneer de voorwerpen alleen achterblijven wanneer iemand sterft.
Daphne en Marlies zijn zachtsterke gidsen en het boek is rijk aan wegwijzers.
Ieder mens zoekt, maakt, gaat zijn of haar eigen weg. Door het leven, de jeugdjaren, ouderlijk huis, huis van de grootouders. Bij die tocht wordt het ene voorwerp uniek terwijl een ander soms nooit opgemerkt wordt.
Bij mij staat dit glas-in-lood zowel voor vele karweien met mijn grootvader Georges Callewaert (1899-1994) als voor de ontdekking van de smaak van koffie met mijn grootmoeder Marguerite De Coninck (1907-1995) rond vier uur na school toen ik ongeveer tien jaar was.
Vandaag wou ik nergens elders zijn dan in uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts te Gent.
Marlies en Daphne hebben mij via de kennismaking met het boek en hun openheid over hun eigen en andere verhalen een tijdreis geschonken.
Naar Heule 1974 bij memé en pepé, naar mijn ouderlijk huis, naar appartement van mijn ouders,…
Alles is tastbaar en het troost.