Ik kijk naar de wereld, het leven, de mens én mezelf met de blik van een kind. Het kind dat ik zelf ooit was. Mijn innerchild. Daarom formuleer ik hier de enige opdracht die ik jou, beste lezer, wil zien uitvoeren: verwonder je en wek je innerchild. Dan gebeuren er bijzondere, stevige maar altijd mooie momenten én ontmoetingen.
Het zal meteen duidelijk worden waarom ik uiterst zelden een boek leen uit de bibliotheek. ’t Is omdat er in elk boek één zin is
stille verjaardag levende herinnering ziel op mijn schouders
celui qui tomben’est pas toujours l’autresi c’est toi qui le risqueil faut oser te penchersurtout vers cet autre la première qui tombeet reste allongéeest Christine
samenhang van verengelost door de ruivogels laten de oude losgeschonden want hun taak volbrachtgevlogen op leven en dood vogels hebben nieuwe nodigwant de toekomst herbegintvliegen
Marlies Boutens en Daphne Titeca – samen Koester je verhaal – schreven samen dit boek. De titel is helemaal duidelijk: iets tastbaars biedt troost. Voorwerpen
Vandaag was ik tien jaar oud. Van Oudstrijderslaan onderweg via Heulebos en Steenbeekbos, met vrienden ergens te velde in Gullegem. Eén van hen viste graag:
